kastplantje zit op slot
Week van 23 maart (7.7)
Ik had in de week van 23 maart een tandinfectie, dus ik was die week echt even een kasplantje en heb daardoor ook de CP-lessen gemist.
Ik ben een heel ambitieus persoon, en als ik niet met iets bezig ben, voel ik me al heel snel nutteloos. Rusten vind ik moeilijk, omdat ik vaak pas het gevoel heb dat ik het verdiend heb als ik eerst iets gedaan heb.
Maar ik zat ook aan de antibiotica, mijn immuunsysteem was laag, en ik moest gewoon echt uitrusten.
In mijn dagelijks leven heb ik normaal een best drukke planning. Mijn agenda staat altijd vol. Ik heb mezelf inmiddels wel moeten aanleren om in het weekend minder te plannen en het weekend meer over me heen te laten komen, zodat het ook echt wat relaxter voelt. Anders sta ik eigenlijk altijd aan.
Ik deed ook mee aan een talentshow, waar ik zong samen met een gitarist. De repetities gingen nog wel door, alleen minder dan gepland.
Maandag ben ik nog naar school gegaan, terwijl ik al twee dagen tandpijn had. Ik had een afspraak gemaakt voor de volgende dag, maar ik twijfelde nog omdat ik ook een sollicitatiegesprek had. Uiteindelijk heb ik dat toch verzet.
Ik haalde mijn pillen op bij de apotheek en daar werd me ook geadviseerd om het rustig aan te doen.
Maar ja, dan zit je daar op de bank. Ik had mezelf al voorgenomen om niet de hele dag te scrollen. Ergens dacht ik ook nog steeds: morgen ga ik gewoon weer naar school.
Woensdag
Mijn vader zei dat ik gewoon een film aan moest zetten en even niks moest doen.
Ik hou er wel van om een film te kijken, of even in iemand anders’ wereld te zitten en niet steeds aan mijn eigen problemen te hoeven denken. Even opgezogen worden in de makerswereld, in de regisseurshanden zitten, afgesloten van de echte wereld.
Ik had I, Tonya aangezet, omdat ik Margot Robbie leuk vind en de film goed beoordeeld was.
Spoiler:
Ik vond het heel mooi, en ook best heftig, vooral die scène in de rechtszaal waarin ze bijna liever de gevangenis in zou gaan dan nooit meer te mogen schaatsen. Dat brak me wel een beetje.
Ook vond ik het interessant hoe de film kort liet zien hoe roem je ook later nog kan achtervolgen, en hoe zij zei dat ze de “generational trauma” had doorbroken en zichzelf een goede moeder vond.
En wow, zij heeft echt geen saai leven geleid.
Het was ook mooi om iemand te zien die zo gedreven is, met alle ups en downs erbij. Ook dat het weer slechter ging toen ze terug was bij haar ex-vriend. Daar kon ik me ergens wel in herkennen.
Die avond heb ik nog in bed aan een schoolproject gewerkt.
Donderdag
Ik had ’s avonds een repetitie.
In de ochtend keek ik YouTube en heb ik volgens mij bijna alle Joe Bartolozzi reaction-video’s gekeken.
En eerlijk: het voelt alsnog een beetje als scrollen, maar dan net iets beter dan complete brainrot. Ik vind het ook fijn dat hij soms best diep op onderwerpen ingaat.
Ik probeerde nog te wandelen, maar ik was nog geen zeven minuten van huis toen mijn oor pijn begon te doen, ik een loopneus kreeg en weer terug naar bed ging.
Hoewel mijn vader thuis werkte, begon ik me toch alleen te voelen. Ik besefte ook weer hoeveel ik van school hou, of in ieder geval van ergens mee bezig zijn en me nuttig voelen.
Ik voelde me snel geïsoleerd en vond dat best moeilijk.
Dus heb ik ook weer veel tijd in De Sims gestopt, want het is best mind numbing, maar dan ben je tenminste nog íéts aan het doen.
Vrijdag
Omdat het weekend was, voelde het ergens makkelijker om “niks” te doen.
Om te rusten.
Mijn vader zei ook dat ik er elke dag beter uitzag, maar zelf vond ik het moeilijk om te voelen of ik echt beter werd of niet. Ik voelde me heel grijs, op een manier die ik normaal meer in het najaar heb.
Het weer doet stiekem echt veel met mijn humeur.
Ik vond het ook jammer dat ik vrijdag niet met een vriend mee kon.
Ook heb ik de serie The Idol helemaal gekeken, en ik vond het geweldig.
Het was wel een verrassing voor me dat het verhaal zich in een weekend afspeelde. En ik hou ook van Lily-Rose Depp, ook door haar pa Johnny Depp.
De serie gaat over een popster met een gigantisch team om haar heen, bijna Taylor Swift-niveau beroemd, maar qua stijl deed het me meer denken aan Charli XCX en Addison Rae.
Spoiler:
Ze raakt verstrikt met een clubeigenaar, en hij is niet bepaald een clean guy. Aan de ene kant laat hij Jocelyn weer wat meer leven, en samen hebben ze het ook echt leuk. Maar hoe meer tijd ze met elkaar doorbrengen, hoe meer Tedros haar manipuleert, en haar team begint zich steeds meer zorgen te maken.
Ik vond het een interessant en sterk concept, en het wordt ook heel ruw gebracht. De muziek is ook geweldig en de personages voelen heel eigen. Er zitten ook leuke twists in, en het einde had ik echt totaal niet verwacht. Bij de laatste afleveringen zat ik ook best nerveus te kijken.
Je moet er wel open in gaan, maar het is echt een korte serie die me heeft geraakt.
Dinsdag
Ik ben weer naar school geweest en ben blij om weer aan het werk te zijn, en ook weer mijn passion project uit te werken. Natuurlijk heb ik meteen mijn hele agenda weer volgeboekt.
Wat ik echt miste uit mijn dagelijks leven:
creatieve projecten, persoonlijk en schoolgerelateerd
sporten en gezondheid
vrienden en nieuwe inspiratie
Maar ik ben ook dankbaar dat ik de tijd, de ruimte en de middelen heb om een week ziek te kunnen zijn en weer beter te worden.
En het was ook mooi om te merken wie je mist: appjes van school en telefoontjes. Hoewel ik die week best offline probeerde te zijn, waardeerde ik dat echt heel erg.
Dat was een beetje de samenvatting van mijn week.
TL;DR
Ik vond het moeilijk om stil te zitten, omdat ik normaal pas rust kan nemen als ik voel dat ik daar iets voor gedaan heb.
Door de isolatie werd ik ook snel verdrietig.
Ik merkte hoe erg ik mijn dagelijkse ritme miste: school, sporten, creatieve projecten en mensen om me heen.
Tegelijk ben ik ook dankbaar dat ik de tijd en middelen heb om ziek te mogen zijn en even “nutteloos” te kunnen zijn, ook al voelt dat voor mij helemaal niet vanzelfsprekend.
